ok,ik zal hem er dan toch opzetten...
De eerste op de video is Andre (van de dansschool uit Sittard), de tweede ben ik.... ik heb dus uiteindelijk de wedstrijd wel gewonnen, want ik was uiteindelijk wel sneller.... (de discussie was of je de wedstrijd ook nog kon winnen na een val, maar de meting was nog voor de val dus ik heb wel gewonnen... )

Twee maanden gingen weer voorbij in een sneltrein-vaart en er is weer genoeg gebeurd om weer eens een nieuwe column te schrijven.

Het is 28 december, de klok tikt af richting het nieuwe jaar, ik zit in mijn joggingspak achter mijn pc en besluit dat het tijd is om het jaar af te sluiten met een “eindejaarscolumn”.

Ik zit weer eens in de trein tussen Sittard en Oss; het ideale moment om me weer eens bezig te houden met het schrijven van een column... In de afgelopen weken is weer heel veel gebeurd waarvan het hoogtepunt natuurlijk het NK Ballroom was op 1 november. De voorbereidingen hiervoor waren helaas niet zoals gepland. Het begon eigenlijk met de knieblessure van Aletta; enkele weken voor het NK begon ze ineens wat last te krijgen van haar knie, door een verrekking tijdens het trainen. Dit bleek zo pijnlijk dat we eigenlijk geen fatsoenlijke training meer konden doen. We hadden ons bijvoorbeeld voorgenomen om, naast het hardlopen in de sportschool, ook meerdere finales te gaan dansen voor de conditie en routine. Dit ging dus niet door... We zijn regelmatig naar Jan Muskee gegaan, de sportmasseur, om de knie te laten behandelen, maar uiteindelijk is Aletta via de sportarts bij de fysiotherapeut terecht gekomen. Gelukkig zat er richting het NK wel een stijgende lijn in de genezing...

Daarnaast kregen we, zoals velen van jullie inmiddels zullen weten, 3 dagen voor het NK het telefoontje dat het  niet goed ging met mijn oma; moeder van mijn vader... uiteindelijk kregen we op de dag van de wedstrijd, een uur voor aanvang, het telefoontje dat ze was overleden.

De voorbereidingen waren dus absoluut niet ideaal, maar er is gelukkig ook veel leuks te vertellen. Op 31 oktober vertrokken Aletta en ik richting Almere in een volgepakte Peugeot 106... We hadden in de planning om, samen met mijn moeder, in de Volvo te vertrekken, maar door alle omstandigheden moesten mam en de Volvo natuurlijk thuisblijven. Maar het was voor ons een hele ervaring... Zo’n autootje ligt best stabiel op de weg als hij helemaal volgeladen is.

Aangekomen in Almere zijn we eerst richting de hal gegaan waar die avond de Nederlandse Kampioenschappen voor Senioren zouden plaatsvinden en waar wij de volgende dag zouden  moeten dansen... We hebben daar voor de senioren aan nog even lekker de vloer kunnen testen omdat wij ook nog nooit in de hal in Almere waren geweest. Daarna zijn we gaan inchecken bij ons hotel en dat was een avontuur op zich. We hadden voor 1 nacht een kamer in het design hotel in Almere centrum. Daar aangekomen (in de Peugeot 106) hebben we de auto voor de deur gezet en zijn we eerst onze sleutel gaan halen. Toen alles geregeld was vroeg ik aan de dame of ik de trolley even mocht lenen om onze bagage naar boven te brengen en je zag haar denken: “trolley?? Bagage??  1 nacht....”. Tja, ik zal een foto bijvoegen, anders geloof je het niet, maar dat ding kwam echt volgepakt de hal weer binnen....

Het hotel was heel goed verzorgd, het bleek 4 sterren te hebben (wisten wij veel, wij gingen gewoon voor de goedkoopste op internet...) en echt alles was design.. Nadat we ons even lekker hadden opgefrist zijn we weer richting de hal gegaan (we praten nu over ongeveer half 4 ’s middags) om nog weer wat van de senioren te kunnen zien. De paren van onze dansschool hebben het goed gedaan en wij hebben het leuk gevonden om ook hun eens te zien dansen... Rond 18.00 uur was het pauze en moesten we natuurlijk even snel wat eten want we wilden op tijd terug zijn voor de (halve) finales... Maar omdat je de volgende dag moet dansen is het natuurlijk niet slim om langs de McDonalds te gaan, dus wij op zoek naar een restaurant... Aangezien we Almere allebei niet kenden zijn we maar gewoon terug gegaan naar het hotel want het restaurant zag er daar heel netjes en modern uit... We kwamen daar binnen terwijl er nog niemand zat... We stonden op tijd en hebben de kok gevraagd of we binnen een half uur weer buiten konden staan...

Volgens hem zou dat wel lukken... Nou, om een lang verhaal kort te maken, na een half uur stonden we inderdaad weer buiten en we hadden echt heeeerlijk gegeten, de tournedos was perfect, de aardappeltjes waren zo opgebakken dat de buitenkant wat knapperig was en de binnenkant heel zacht. Er zat een jus bij van een of andere dure paddenstoel waarvan ik de naam niet meer kan herinneren en geweldige zoete worteltjes kortom:  Heerlijk!!! Maar DUUR!!! Wij hebben echt een record gezet want voor dat bedrag wat wij in 10 minuten naar binnen hebben geschranst kun je in een gemiddeld eetcafé een 3 gangen menu, incl. drinken krijgen, je zou het bijna weer omhoog halen om nog een keer te proeven....... Naja, we zouden verder ook niet weten waar we anders moesten eten, en dit was in ieder geval lekker en gezond....

Het uitbuiken moest in de auto, want we moesten weer snel richting de sporthal om de finales te bekijken van de Senioren... uiteindelijk werd het toch best spannend omdat toch 2 van de paren van onze dansschool in de finales stonden... Over de uitslag valt misschien wat te discussiëren, maar ze hebben beiden heel netjes gedanst... Wij moesten in ieder geval na de Finales snel weer richting het hotel want de volgende dag zou het onze beurt zijn...

’s Ochtends moest Aletta er om 6.15 uur uit om haar make-up en haren te doen... Ik kan me dan gelukkig nog een keer omdraaien; zo’n heerlijk gevoel... Uiteindelijk, na enkele momenten van stress (standaard...) zaten we toch op tijd aan het ontbijt om daarna uit te checken (weer die hele kar vol....) en richting de hal te gaan...

Het was weer super leuk om te zien dat ook dit jaar zoveel mensen de moeite hebben genomen om helemaal naar Almere te komen om de wedstrijd te zien... Bij dezen heel erg bedankt voor jullie aanmoedigingen! Ondanks alle omstandigheden is het ons toch redelijk gelukt om onze focus te bewaren en de wedstrijd ging dan ook helemaal niet onaardig... Natuurlijk ben je nooit tevreden over jezelf, maar gezien de omstandigheden mochten we best blij zijn met wat we er nog uit konden halen.... Ons doel van de Halve Finale hebben we gehaald, dus wat dat betreft zijn we absoluut tevreden...

Na een hele lange dag konden we weer in de auto richting Assen, waar we samen met onze beide families nog wat Chinees hebben gegeten en natuurlijk de opnames van de dag hebben bekeken. Analyseren werd ‘m niet meer want we waren allemaal zo bekaf dat na de video iedereen snel naar huis ging...

Inmiddels is het NK alweer bijna 3 weken geleden en hebben we inmiddels het tweede grote evenement van het jaar gehad: Dans Assen; 4 dagen in de Smelt met alleen maar dansen. Over de hele wereld komen ze naar ons kleine stadje om daar te dansen en als Assenaren mag je dan natuurlijk niet ontbreken... Ook hier hebben we het heel netjes gedaan met een 24^e plaats in de Rising Star en een 25^e plek in de Amateur Open (net geen kwart-finale!!). Dus weer een positief resultaat!

Nu doen we even wat rustiger aan; de belangrijke wedstrijden zijn geweest en we hebben nu alle tijd om programma’s te veranderen en wat te experimenteren...

Wederom neem ik me voor te proberen wat vaker een column te schrijven, zodat het niet steeds van die hele epistels worden, maar de mensen die mij kennen weten dat als ik eenmaal op gang kom.......

Nou, tot de volgende keer dan maar!!!

Groetjes Bas