Het is tijd om even snel een column te schrijven over Blackpool… Ik ben deze week heel hard aan het leren geweest en heb er nog niet echt tijd voor gehad, maar ik heb mezelf nu 20 minuten pauze gegeven dus het mag nu even…

Op Dinsdag 1 juni begon het avontuur… om kwart over 5 ‘s ochtends kwamen Jan & Herma, de ouders van Aletta, mij ophalen… Vervolgens Aletta opgehaald en meteen vertrokken richting Schiphol… Onderweg hoorden we niets anders dan: “De route wordt aangepast i.v.m. veranderende verkeerssituaties”. Kortom: je bent de Sjaak want je komt in de file… Uiteindelijk hebben we gelukkig geen file gezien, want de TomTom stuurde ons binnendoor over Hilversum, maar we hebben wel even met verhoogde bloeddruk in de auto gezeten, want het had echt geen kwartier langer moeten duren….

Toen kwamen we aan op P3 lang parkeren… En als je denkt dat je daar gewoon kunt parkeren en dan is de bus kunt stappen heb je het mis… Het parkeren gaat niet zo moeilijk; het is een enorm parkeerterrein, en je bent immers met de auto, dus je hebt zo een vrij plekje gevonden… Het probleem zit hem dan meer in het terug komen: je moet dat hele eind weer terug lopen!! Vooral als je op tijd staat, zoals wij, dan wordt dat even hard rennen! Gelukkig had Jan ons eruit gezet en hoefden wij alleen maar toe te kijken hoe hij de longen uit z’n lijf rende….

Aangekomen bij de incheckbalie konden onze koffers gelukkig nog mee… De stress was inmiddels zo goed als weg, maar de adrenaline nog lang niet! Eenmaal voorbij de paspoort controle zagen we op de schermen dat de gate naar ons vliegtuig nog niet eens geopend was en dat we dus nog rustig een kopje koffie konden drinken…. Althans, dat dachten de dames… Ik ben wat tijd betreft nogal een stress-gevoelig type (bleek achteraf niet geheel onterecht, maar lees vooral verder) maar ik bleef gewoon op mijzelf inpraten dat ze alles onder controle hadden, en dat ik vooral rustig moest blijven… Toen de koffie op was zijn we richting gate gegaan en ik moet toegeven, er stond nog steeds niets op de schermen… Maar toen we bij de gate aankwamen moesten we van de dame daar vooraan aansluiten bij de controle van de handbagage, want ons vliegtuig kon ieder moment vertrekken… STRESS!!!!

Gelukkig had niemand van ons metalen kunstheupen, knieën of andere dingen die natuurlijk gezien niet in ons lichaam thuishoren, dus de controle ging redelijk snel en we konden het grondpersoneel nog tegenhouden om de gate te sluiten… Toen we het vliegtuig inkwamen (we moesten met zo’n bus van de Gate naar het vliegtuig) zaten de andere passagiers al klaar… Altijd een leuke entree…. Maar we zaten in het vliegtuig, en het feest kon beginnen….

In Liverpool aangekomen konden we meteen genieten van het Engelse klimaat: het kwam werkelijk met bakken uit de hemel… We hadden een auto gehuurd bij Avis en die dame vertelde ons vrolijk dat we ons moesten melden bij het parkeerterrein (net voorbij de rotonde, ongeveer 2 minuten lopen…. In de regen….). Als we daar waren zou een chauffeur komen met de sleutels van de auto en de rest van het papierwerk…

Onze auto was een Peugeot maar het vreemde was, het stuur zat aan de verkeerde kant!!! Achteraf bleek dat normaal te zijn in Engeland, maar daar kwamen we pas achter nadat iedereen begon te toeteren terwijl zij op onze weghelft zaten!!! Nee onzin natuurlijk… Jan had nog nooit aan de andere kant van de weg gereden, maar na een paar keer verkeerd schakelen, en vooral na de eerste rotonde (!!!!) was hij snel gewend, en heeft hij ons veilig naar Blackpool gereden…

Blackpool zelf kan haast niet triester… Ik had al gehoord van een Brit bij mij op de universiteit dat hij erg benieuwd was naar mijn ervaringen in Blackpool, omdat hij er zelf ook een keer was geweest en dat een ervaring was om nooit te vergeten… in negatieve zin… Maar dat het zo erg kon zijn had ik me niet kunnen bedenken… De stad is een en al vergane glorie… Alle prachtige panden aan de promenade zijn aangetast door de zilte zeelucht en in elk pand is een arcadehal gevestigd… het zijn er, zonder te overdrijven, minstens 20... En dan heb ik het niet over zo’n lullig fair-Play halletje zoals we dat hier in Nederland hebben, maar ik heb het echt over eeeeenorme hallen, vaak met thema’s als Pirates of the Caribbean, Onderzee thema etc. etc.  Binnen zijn alleen maar computergames, gokautomaten en kermis-attracties. Praktisch gezien is Blackpool gewoon één grote kermis… Ons hotel, naar verluidde een van de betere hotels daar, paste geheel in het juist omschreven beeld… Overal was van dat heerlijke tapijt waardoor je constant het gevoel had dat je dronken was en ieder moment uit evenwicht kon raken en rond het matras zat een plastic beschermhoes… De geur van frituur en oude troep hing door het hele hotel, afgewisseld door veel te chemische schoonmaakmiddelen… mooi detail was dat iemand blijkbaar vergeten was het strijkijzer uit te zetten toen hij of zij die op de vloerbedekking zette….

Als we dan toch over het hotel bezig zijn zal ik ook even het onbijt beschrijven… Nu is Engels ontbijt sowieso niet helemaal mijn ding, dus ik kan het misschien niet helemaal objectief beoordelen, maar als je in een oogopslag naar het ontbijt daar keek en je zou binnen 2 seconden een reactie moeten geven zou je iets zeggen in de trant van: “Ohw, is de hond niet goed geworden????”

Nu kan ik wel helemaal in het negatieve blijven hangen, maar dat wil ik zeker niet doen, vooral omdat we gewoon een super geslaagde week hebben gehad… Het is alleen zo ontzettend jammer als je je enorm verheugd op een paar dagen vol met dansen, statige gebouwen en een klassieke Engelse sfeer…

Het meest tegenstrijdige beeld krijg je op het moment dat je Winter Gardens binnenloopt… Je loopt binnen in een oude vervallen hal, waarbij je constant denkt: wat zonde dat ze dit niet fatsoenlijk renoveren… Maar als je dan de Ballroom binnenloopt dan kijk je ineens weer je ogen uit… De zaal is echt prachtig, en precies wat je verwacht bij een danswedstrijd wat al 85 jaar op vrijwel dezelfde manier wordt georganiseerd: Een oude balzaal met kroonluchters, een enorme dansvloer met rondom de vloer alle oud-wereldtoppers in smoking en gala jurk en 2 balkons vol met dansers, trainers en belangstellenden, allemaal tot in de puntjes verzorgd…

Het dansen ging redelijk goed… De eerste ronde waren we redelijk nerveus, maar het bleek achteraf zeer succesvol want we hadden alle aantekeningen, op alle dansen, van alle juryleden…. Unaniem doorgeplaatst dus… Bij de tweede ronde zijn er dan al wat mensen afgevallen en je merkt dat het niveau geleidelijk aan wat hoger wordt, want de crossen worden ook wat minder… Uiteindelijk zijn we ook de tweede kwalificatie doorgekomen, wat betekend dat je in de avond mag dansen met de beste 96 dansers van de wereld… In de avond komt ook het live orkest erbij, het wereldberoemde Empress Orchestra… Wat een super goed orkest!

Het moment dat je nummer opgenoemd wordt voor de avond is er wel een dat je kippenvel over je hele lichaam voelt… De combinatie van al die mensen langs de kant en dat orkest, wat nummers speelt van voor de oorlog die normaal niet om aan te horen zijn maar nu ineens geweldige nummers zijn, is echt geweldig!!!!

We hadden wel verwacht dat we de beste 48 niet zouden halen, überhaupt was de beste 96 al een hele verassing, en inderdaad waren we geen ronde verder…. Maar het was een geweldige ervaring die we absoluut niet snel zullen vergeten!!

We zitten inmiddels op de donderdavond… Na het dansen hebben we de finales gekeken van de paren die met ons op de vloer stonden… Wat een geweld! Wat een super goede dansers!

Eenmaal aangekomen in ons hotel was het sprookje snel voorbij, want we moesten de koffers inpakken om ‘s nachts om kwart over 2 weer in de auto te zitten…. Aletta had nog een bruiloft op Vrijdag en later vertrekken was geen optie… Om 00:30uur was de koffer ingepakt en zijn we gaan slapen.. Om 01:45uur ging de wekker en moesten wij, dronken van de slaap, weer de auto in… Jan heeft ons weer veilig richting Liverpool gebracht en deze keer waren we ruim op tijd op het vliegveld… We hebben daar lekker rustig kunnen ontbijten waarna we om 06:15uur weer in de lucht hingen richting Schiphol…. In het vliegtuig hebben we onze laatste shock van de reis gehad: ¾ van de passagiers zat om half 7 ‘s ochtends al aan het bier en de wijn… Wij besloten toch maar voor een kop thee te gaan en hebben praktisch niet veel van de reis meegekregen…

Eenmaal in Assen stond de koffie en taart klaar en hebben we alle verhalen gedeeld met de thuisblijvers…

In 4 dagen tijd hebben we enorm veel meegemaakt, het was een geweldige ervaring, en ik kijk terug op een geweldige paar dagen!!!