Aletta en ik zijn in augustus 2009 in het gezelschap van mijn ouders een week in Stuttgart geweest voor een van de grootste wedstrijden ter wereld; de German Open Championships.

Het was echt enorm in alle opzichten: de zalen, de gangen die de zalen met elkaar verbonden, de hoeveelheid standjes, de prijzen van de jurken(!!!), het aantal dansers en ook het niveau van het dansen. Het is heel erg moeilijk uit te leggen hoe we deze wedstrijd hebben ervaren, vooral omdat het nog eens een paar keer zo groot was als dat wij van te voren hadden verwacht... Om een idee te geven: Bij de Nederlandse hoofdklasse dansen we op een redelijk tot drukbezette wedstrijd de voorrondes in twee series van 12. In dit geval konden ze tijdens de Grand Slam maar liefst 24 van deze series vullen! Dit waren er zo veel dat ze dit nog eens in 2 groepen van 12 series hebben verdeeld, omdat je anders na je Engelse Wals langer dan een uur zou moeten wachten... Dit betekend dat de voorrondes een hele ochtend en begin van de middag in beslag nemen. Als je pech hebt moet je om 9 uur beginnen aan de wedstrijd. En nee, dat is niet 9 uur zaal open, maar 9 uur dansen... wil je een beetje een goede voorbereiding dan sta je al om 8 uur op de vloer, dat betekend om 20 voor 8 omkleden... Als we voor de gein nu nog even verder terugrekenen naar het moment dat je moet opstaan krijg je het volgende: je wilt er om half 8 zijn, het hotel bij het complex kost 180 euro per nacht dus daar slaap je niet... Dit betekend 20 minuten rijden... we zitten inmiddels zo rond 7 uur in de ochtend... dit valt op zich nog mee voor de gemiddelde werkende mens. Maar ja, Aletta is ook nog een uur kwijt aan make-up, we moeten allebei nog douchen en ontbijten dus de wekker stond op kwart over 5. We waren het hotel erg dankbaar dat ze het ontbijt voor ons een uur eerder hadden geregeld zodat we om 6 uur aan konden schuiven... Ohw ja, ik vergeet het bijna: als ouder van een danser heb je het ook erg leuk: pap en mam zaten ook om 6 uur aan het ontbijt.... Achteraf jammer dat we geen camera aan hadden, want mam en ik zijn beiden niet echte ontbijters en rond deze tijd krijg je dan hele leuke beelden....

Ok, nu zul je denken: 1 dag vroeg opstaan, dat is toch niet zo’n probleem? Nee, maar in het kader van: hoe haal ik totaal de chronologische volgorde uit mijn column, praat ik nu over de laatste dag, toen we al 2 dagen kijken en 2 dagen dansen hadden gehad.... Het leuke van vroeg dansen op de zaterdag is wel dat je al minstens 200 mensen achter je hebt gelaten die niet in de tweede ronde zitten... Het was het dus wel waard!!!

Maar laat ik nu weer teruggaan naar dag 1 om toch een beetje een structuur te bieden: we zijn dinsdag 18 augustus om 8 uur uit Assen vertrokken en rond 4 uur kwamen we aan bij ons hotel in Stuttgart. Na een kort dutje en ons te hebben omgekleed zijn we richting de danshal gegaan. Daar aangekomen schrik je van de enorme ondergrondse parkeerplaats en vervolgens de enorme hal waarin je binnenkomt. Overal om je heen zie je stands met jurken en pakken en plakwimpers en al het andere wat je maar met dansen in verband kunt brengen. Er zat zelfs een kapper gespecialiseerd in danskapsels...

Die avond konden we genieten van Mirko Gozzoli en Alessia Betti, de wereldkampioenen ballroom bij de profs. Het was een geweldige wedstrijd! Vooral om te zien dat deze man de halve finale nog op zijn sloffen doorkomt met een quickstep bestaande uit niets meer dan een zilver-programma en wat trucjes, terwijl iedereen om hem heen de meest complexe figuren danst.... (helaas kregen we deze week het nieuws te horen dat ze uit elkaar zijn...)

Natuurlijk won hij en nadat we nog even het Italiaanse volkslied hebben beluisterd zijn we richting ons hotel gegaan. De volgende dag was voor ons redelijk rustig: we konden kijken naar de amateurs latin, maar we konden het niet te laat maken, want de volgende dag moesten we onze eerste wedstrijd dansen: de Amateur Rising Star.

De 3^e dag, de donderdag, begon gelukkig niet zo vroeg omdat we een hoog nummer hadden en daardoor in de tweede groep van series zaten... Rising Star houdt letterlijk in: een Open wedstrijd voor iedereen, alleen de beste 50 van de wereld mogen niet meedoen. En nog is het niveau gigantisch hoog... We zijn de eerste ronde op een paar plaatsen na niet doorgekomen en we werden 165^e. Als 5^e Nederlander is dit zeker een net resultaat en we waren hier dus ook best tevreden mee, al zou een 2^e ronde best leuk zijn geweest... Naja, we hebben hem bijna kunnen ruiken...

Die middag hebben we net als alle andere middagen heerlijk bij de Italiaan gegeten... Bij de hoofdingang van de Liederhalle (het complex waar de wedstrijd werd gehouden) zat een Italiaans restaurant met prachtige loungebanken onder parasols en met heerlijke spaghetti, zo kregen we toch nog een beetje een vakantiegevoel....

Opnieuw moesten we op tijd op bed, want de volgende dag zou de eerste ronde van de grand slam zijn; weer een open wedstrijd maar deze keer ook met de 50 besten van de wereld... Opnieuw hadden we een hoog nummer dus we hoefden weer niet vroeg te starten...

Deze keer ging de wedstrijd een stuk beter. Je bent natuurlijk al wat gewend aan al die internationale paren om je heen en de enorme snelheid en geweld waarmee zij over de vloer gaan. We waren dan ook door naar de volgende ronde, waarnaar in het begin van dit verhaal vermeld werd.

Op deze dag kregen we een enorme verrassing! Twee van onze grootste fans (op onze ouders na natuurlijk) hadden hun vakantie aangepast om deze wedstrijd te bekijken. Voordat wij moesten dansen waren we namelijk ineens mijn ouders kwijt... Even later zagen we ze de zaal binnen lopen met... John en Johanna!!! Wij wisten al van te voren dat er iemand zou komen uit Assen, en een van de trouwe fans zijn John en Johanna, dus we hadden het bijna kunnen verwachten maar toch, het was een ontzettend leuke verrassing!! Samen hebben we een heel gezellige middag gehad en in de avond zijn zij weer teruggegaan naar hun camping en wij naar het hotel, want het zou de volgende dag extreem vroeg worden....

De tweede ronde was dus op zaterdag om 9 uur en ook deze ging voor ons gevoel erg goed. Die tweede ronde is erg apart. Aan de ene kant moet je natuurlijk alles geven om door te gaan naar de volgende ronde, aan de andere kant weet je dat de kans zo klein is dat je door gaat, dat alle druk van de ketel is en je vrijuit kunt dansen. Dit was dus voor ons om te dansen een heerlijke ronde. En inderdaad, we waren niet door. Maar dat geeft niet want als 197^e van dat enorme veld van honderden paren en 7^e Nederlander hebben we absoluut niet te klagen.

In ieder geval was het een hele ervaring. We hebben veel inspiratie opgedaan en weer nieuwe motivatie gekregen om ons dansen verder te ontwikkelen.

Over ontwikkelingen gesproken: we zijn nu sinds ongeveer een maand bezig onder begeleiding van een personal trainer om met behulp van fitness oefeningen ons lichaam en onze conditie beter te maken. Omdat we hiermee nog maar net zijn begonnen wil ik hier verder nog niet zoveel over kwijt maar Jacob, welcome!!

< Vorige